Rekonstrukcja rzeźby w Parzęczewie

Parzęczew to pierwotnie wieś książęca, nad strumieniem zwanym Gnidą, która została założona przez rodzinę Pomianów przybyłą z Wielkopolski. Pierwsza wzmianka o Parzęczewie pochodzi z 1385 roku. W 1421 r. Parzęczew otrzymał prawa miejskie na mocy przywileju wydanego przez Władysława Jagiełłę, jako miasto prywatne Wojciecha Parzęczewskiego, łowczego łowickiego.

Mimo wielokrotnego potwierdzania przywilejów przez kolejnych monarchów położone peryferyjnie miasto nie rozwinęło się w większy ośrodek, prawdopodobnie nigdy nie przekraczając liczby 1000 mieszkańców (w spisie z grudnia 1820 roku burmistrz Wasikiewicz podaje, że Parzęczew w 98 domach drewnianych i 1 murowanym zamieszkiwało 521 chrześcijan, 457 żydów i 21 obywateli innych wyznań). Prawa miejskie zostały Parzęczewowi odebrane w 1870 r. na mocy carskiej reformy administracyjnej.

Na terenie wioski znajduje się cmentarz katolicki, na terenie którego wykonane zostały prace renowacyjne rzeźby.

prace-konserwacyjne-rzezba-instalacja-warszawa
prace-konserwacyjne-rzezba-instalacja-konsewatorskie-warszawa
prace-konserwacyjne-rzezba-instalacja-konsewatorskie-warszawa prace-konserwacyjne-rzezba-instalacja-konsewatorskie-warszawa

Rekonstrukcja rzeźby przedstawiającej Matkę Bożą w Parzęczewie.